In september startte Unie-ABC samen met CAMA Zending een noodhulpactie voor het door burgeroorlog zwaar getroffen Soedan. Via lokale CAMA-kerken konden we helpen met onder meer voedsel, water en medicijnen. Jan Wolsheimer doet verslag van de hulpverlening.

Over de oorlog en de kerken

Sinds april 2023 is Soedan verwikkeld in een allesverwoestende oorlog tussen de Sudanese Armed Forces (SAF) en de Rapid Support Forces (RSF). De strijd is in de loop van 2025 verder verhard en verbreed, met steeds meer gebieden die óf frontlinie zijn geworden óf worden afgesloten door belegeringen, blokkades en plunderingen. In Darfur, waar geweld tegen burgers al decennialang littekens trekt, is de situatie extra scherp: dorpen zijn leeggelopen, families zijn uiteen gerukt, en honderdduizenden mensen leven in geïmproviseerde kampen of schuilen bij gastgezinnen met nauwelijks bescherming, nauwelijks zorg, nauwelijks voedsel. 

In die werkelijkheid stonden lokale kerken op als iets wat je zelden in nieuwsberichten ziet: niet als machtig instituut, maar als netwerk van hoop. Waar overheidsstructuren zijn ingestort, waar hulporganisaties soms niet (meer) kunnen komen, waar wegen onveilig zijn en communicatie wegvalt, blijven kerken vaak wél aanwezig omdat ze er al waren. Omdat hun voorgangers, oudsten en vrijwilligers niet in de crisis wérken, maar er middenin léven. Het is normaal geworden.

Hulp die het verschil maakt

Het geld dat jullie doneerden, is daarom heel concreet besteed aan drie dingen die het verschil maken tussen overleven en ondergaan: voedsel, water en medicijnen.

• Voedsel

In veel delen van Darfur zijn markten ontregeld, prijzen door het dak gegaan en aanvoerroutes afgesneden. In en rond zwaar getroffen plekken (waaronder gebieden met langdurige belegering en extreme tekorten) is zelfs sprake geweest van omstandigheden die als 'Famine/IPC Phase 5' zijn geclassificeerd. Dat is de zwaarste classificatie binnen de IPC (Integrated Food Security Phase Classification), een internationaal systeem dat de ernst van acute voedselonzekerheid indeelt in vijf fasen.

Juist daar betekent 'een zak graan' of 'een pakket basisvoeding' niet alleen een maaltijd, maar tijd: tijd om niet te hoeven vluchten, tijd om een ziek kind aan te laten sterken, tijd om een ouder niet kwijt te raken aan uitputting.

• Water 

Schoon water is in oorlog niet vanzelfsprekend; het wordt schaars door kapotte infrastructuur, vervuiling, verplaatsing van grote groepen mensen en het wegvallen van onderhoud. Dan worden eenvoudige middelen als watertransport, jerrycans, filters en chloortabletten ineens enorm belangrijk. Ze voorkomen niet alleen uitdroging, maar ook uitbraken van ziekte. En die uitbraken zijn er: cholera en andere infectieziekten circuleren breed, terwijl het gezondheidssysteem kraakt en op veel plekken eenvoudigweg niet meer functioneert zoals het zou moeten. 

• Medicijnen 

Darfur betekent vandaag voor veel mensen: geen kliniek in de buurt, lege voorraden, geen geld en routes die te gevaarlijk zijn om te reizen. Dankzij jullie giften konden basisgeneesmiddelen en medische hulpmiddelen worden aangeschaft, zoals koortsremmers, ORS tegen uitdroging, antibiotica (waar beschikbaar) en verbandmateriaal en konden lokale zorgpunten blijven functioneren, soms via mobiele of tijdelijke klinieken. De Wereldgezondheidsorganisatie (WHO) benadrukte begin januari 2026 hoe immens de nood is, én hoe cruciaal het is dat zorgposten, mobiele klinieken en vaccinatiecampagnes blijven doorgaan waar dat nog mogelijk is.

Hulp komt nooit zonder risico

Wat mij het meest raakt, is hoe deze hulp in Darfur grote moed vraagt. Want hulp komt daar nooit zonder risico. Routes kunnen sluiten. Checkpoints kunnen veranderen. Voorraad kan worden geroofd. Soms is er simpelweg geen brandstof, geen cash, geen verbinding. En tóch: juist via kerken, via vertrouwensrelaties, lokale kennis en de bereidheid om te blijven bereikte hulp gezinnen die anders onzichtbaar zouden blijven.

En de context waarin dit gebeurt, wordt zwaarder. In de laatste maanden van 2025 en begin 2026 kwamen er berichten over een intensivering van het geweld in andere regio’s zoals Kordofan, inclusief drone-aanvallen en het opschuiven van strijd richting steden die eerder relatief buiten schot bleven. Tegelijk is de oorlog een kinder-crisis geworden: onderwijs valt weg, scholen sluiten of worden opvanglocaties, en een generatie groeit op met trauma en onzekerheid. 

Blijf bidden!

Dank jullie wel voor wat jullie hebben gegeven. Jullie bijdrage is niet alleen een bedrag, maar een hand op iemands schouder op het moment dat er niemand anders lijkt te zijn. Willen jullie blijven bidden? Voor de werkers ter plekke, voor moed, bescherming en wijsheid. Voor artsen en verpleegkundigen die met te weinig middelen tóch blijven helpen. Voor pastors en vrijwilligers die delen wat ze hebben, ook als ze zelf nauwelijks iets overhouden. En vooral voor de mensen die nu wakker liggen van pijn, angst of honger: dat er weer hoop oplicht, dat er genezing komt, dat er vrede komt.

Soms is het enige wat iemand nog heeft een klein beetje water, een tablet ORS, een strip paracetamol, een verband om een wond en het besef: we zijn niet vergeten. Door jullie geven klinkt dat besef in Darfur door. En dat raakt: omdat God zulke kleine dingen gebruikt om levens vast te houden.

Jan Wolsheimer, directeur CAMA Zending