Paul Wiersma, sinds januari 2024 regiocoördinator bij Unie-ABC, laat dertig jaar verzekeringswerk achter zich om met verstandelijk beperkten te gaan werken. “Ik ben blij met deze stap, maar het betekent ook dat ik – met pijn in het hart – afscheid moet nemen van mijn Unie-ABC-collega’s en ‘mijn’ regio Noordwest.”

“Tijdens het fusiefeest, nu twee jaar geleden, ben ik voorgesteld als nieuwe regiocoördinator”, blikt Paul terug. “Ik ben aan de taak begonnen met de hoop een verbinder te zijn. Daar ligt mijn kracht en dat zag ik ook als belangrijkste taak. Ten eerste verbinding tussen Unie-ABC en de gemeenten: dat gemeenten beseffen dat ze onderdeel zijn van een grotere geloofsgemeenschap, dat ze elkaar kennen en weten wat er bij de organisatie ‘te halen valt’ – maar andersom ook dat gemeenten meer over hun eigen muren heen gaan kijken en zich gaan afvragen: wat heb ik zelf te geven aan anderen? Ik denk dat hierin wel stappen zijn gezet. Ten tweede ook verbinding tussen gemeenten onderling, maar ik denk dat dat meer tijd kost. Zoals ik destijds bij mijn introductie ook op het fusiefeest heb gezegd: het lijkt mij mooi als gemeenten meer met elkaar meeleven, eens een kaartje sturen naar een buurgemeente die een jubileum viert, of ervaringen delen waar een andere kerk – of het nu een Unie-ABC-gemeente is of een kerk in hun woonplaats – van kan leren.”

Gods veelkleurige kerk

Vorige week leidde Paul nog één keer de regioavond Noordwest en daar zag hij al iets van die droom ontstaan. “We hebben hier in Noord-Holland een heel aantal migrantenkerken en die waren op die avond goed vertegenwoordigd. Ik vond het prachtig om te zien, al die mensen met verschillende huidskleuren, achtergronden, culturen en talen, die samen in gesprek en in gebed waren. Ik ben opgegroeid in de Vergadering van Gelovigen, en hoewel ik daar echt positief op terugkijk en mijn liefde voor de kerk daar is ontstaan, leefde daar wel het idee dat alleen wij het goed deden – maar ik heb altijd wel geweten dat God veel groter is dan één soort kerk. In mijn regio heb ik de afgelopen jaren écht de rijkdom en veelkleurigheid van Gods kerk gezien.”

Paul legde zich er de afgelopen jaren op toe om de gemeenten in zijn regio op zondagmorgen te bezoeken – in plaats van vooral contact te leggen via raadsvergaderingen, wat een andere insteek kan zijn. “Ik geloof dat elke gemeente haar eigen kracht heeft en dat zie je globaal ook terug in de verschillende migrantenstromingen. De Chinese kerken die uitblinken in zorgvuldigheid en tradities, in rust, gezag en respect, in het doorgeven van het geloof. De Afrikaanse kerken met hun uitbundigheid, het dansen in de diensten, een nadruk op dóen, een grote groei. De Arabische kerken met heel veel gebed, ontmoeting en gemeenschap – mensen die uit het hele land bij elkaar komen – vrouwen die voor de dienst met elkaar bidden, mensen die je met een omhelzing begroeten. De Brazilianen: heel emotioneel in hun geloofsbeleving, veel jongelui die op hun fatbikes aan komen – weer een heel andere wereld. En de Nederlandse gemeenten met hun lange traditie, die overal goed over nadenken, die belang hechten aan de liturgie en verantwoordelijk omgaan met hun financiën. Heel mooi om op zo’n avond dan al die mensen samen te zien. Uiteindelijk droom ik ervan dat we helemaal gaan mengen en ook de stemmen vanuit andere culturen meer binnen Unie-ABC zullen worden gehoord, bijvoorbeeld ook in het bestuur. Dat geldt overigens niet alleen voor culturen, maar ook voor achtergronden: ik denk aan de CAMA-gemeenten die ik heb leren kennen als heel actief en betrokken en op zending gericht. We kunnen zoveel van elkaar leren! Ik stel me voor wat er zou gebeuren als een migrantenvoorganger in een traditionele Nederlandse gemeente zou worden beroepen. Die gemeente zou opnieuw leren om hartstochtelijk te bidden, zou mee naar buiten worden genomen …”

Dansen in de dienst 

Terugkijkend op de afgelopen twee jaar zijn de bijzondere momenten en hoogtepunten ook veelal gekoppeld aan bezoeken aan de gemeenten. “Ik moest heel wat keren uit mijn comfortzone”, lacht Paul, “maar ik denk dat het bezoek aan de King of Kings Baptist Church in de Bijlmer wel het meest bijzonder was. Allereerst was het al een kunst om de juiste kerkzaal te vinden: in het gebouw waar zij kerken zit achter elke deur een gemeente! Mijn vrouw Carolien en ik waren echter netjes op tijd, maar toen we binnenkwamen was er nog bijna niemand. Wel was er een groepje aan het bidden en dat gebed werd steeds luider, echt héél hard, terwijl ondertussen gemeenteleden binnendruppelden. De Schriftlezing was een soort Bijbelstudie, waarbij na elk gelezen Bijbelvers mensen uit de zaal erop reageerden. En tijdens het ‘lofprijsblok’ moest er natuurlijk gedanst worden: wij konden niet blijven zitten. Haha, dan moet je wel even over een drempel heen… De langste dienst die ik heb meegemaakt was bij de Kachin: daar duurde het bijna drie uur, omdat alle kinderen en tieners een Bijbeltekst uit hun hoofd moesten voordragen: niet alleen opzeggen, maar ook met gebaren uitbeelden, terwijl een jury hen beoordeelde. Echt indrukwekkend hoe ze daarmee omgingen. En in de Alliance-gemeente Hoofddorp werd mijn Nederlands naar het Arabisch vertaald – ook best bijzonder om mee te maken. En natuurlijk volgde er bij veel van de kerken een maaltijd na de dienst.”

'Paul kan goed bidden'

Naast zijn werk van één dag in de week bij Unie-ABC, was Paul verzekeringsadviseur. “Dat deed ik al dertig jaar – ik ben er via mijn schoonvader in gerold – en met plezier. Maar ik had al langere tijd het verlangen om met verstandelijk beperkte mensen te gaan werken. Ik heb zowel een neef als een schoonzus die meervoudig beperkt zijn. Wat mij in hen aanspreekt, is hun puurheid, hun echtheid, hun eerlijkheid zonder schroom. Een van mijn geloofsvoorbeelden is Henri Nouwen. Hij was hoogleraar aan Harvard, maar heeft die functie opgegeven om pastor te worden in een gemeenschap van verstandelijk beperkte mensen. Hij raakte daar bevriend met bewoner Adam en vertelde naderhand dat hoewel hij was gekomen om de mensen te begeleiden, hij zelf nooit zo’n goede pastor had gehad als deze Adam. Zo ben ik ervan overtuigd dat ik in mijn nieuwe functie ook veel mag gaan ontvangen.”

Paul is inmiddels al begonnen in de woongroep van Stichting Philadelphia en Haarlem. “Er wonen negen mensen en wordt mijn taak om hen te begeleiden om een zo normaal mogelijk leven te leiden. Denk aan het helpen bij het doen van boodschappen, het lezen van post, bezoeken van het ziekenhuis, contact met andere hulpverleners en al dat soort dingen. In november begin ik ook een opleiding van anderhalf jaar, dus het wordt een drukke en intensieve tijd. Het is ook best spannend om zo’n stap te zetten, echt een sprong in het diepe. Tegelijk ben ik ook benieuwd wat ik aan deze groep kan toevoegen. Iedere begeleider kiest een beetje zijn eigen weg en ik ben er van overtuigd dat ik hier mijn geloof ook kwijt zal kunnen. De stichting is van oorsprong christelijk, maar de woongroepen niet per se. Toch is er alle ruimte voor geloof, er hangt bijvoorbeeld een ‘gebed voor elke dag’ aan de muur. En ze hebben al ontdekt: Paul kan goed bidden, dus na het eten mag ik dat doen. En ook onlangs toen een van de bewoners ernstig ziek naar het ziekenhuis moest, werd er gevraagd: Paul, wil je voor hem bidden?”

Wens voor Unie-ABC

Met dat nieuwe perspectief gaat Paul Unie-ABC dus verlaten. “Naast het contact met de gemeenten, zal ik ook het samen bidden met de collega’s erg gaan missen, elke dinsdagmorgen online: dat heeft me echt kracht gegeven. Het was een mooie tijd, een fijne samenwerking met de mensen. Het doet dus wel een beetje pijn om afscheid te nemen. Maar met vertrouwen draag ik het werk over aan mijn opvolger. Wat ik aan de gemeenten nog mee wil geven, is waar ik ook de regioavond mee heb afgesloten: de woorden van Efeziers 3:14-21, waar staat dat God de Vader is van íedere gemeenschap en dat we alleen sámen in staat zijn de liefde van God te ervaren. Dus hoe meer we elkaar toelaten, hoe meer we Gods liefde zullen zien en ervaren. Dat wens ik Unie-ABC van harte toe!”

Gerdien Karssen, communicatiemedewerker Unie-ABC