Afgelopen week hebben we in alle gemeenten het lijden en sterven én de opstanding van onze Heer Jezus herdacht. Een hoogtepunt in het kerkelijk jaar en ook de grond waarop ons geloof gebouwd is: Gods liefde en genade voor ons door het offer van Jezus. En de overwinning over zonde en dood door Zijn Opstanding!

Zelf zing ik in een gospelkoor en afgelopen weken hebben we twee Paasconcerten gegeven met het thema: “Zand erover”. We hebben niet alleen gezongen, het verhaal van Pesach tot Pasen werd ook uitgebeeld in toneel, door een moeder en dochter, waarbij het kind veel vragen stelde en de moeder antwoord gaf. En in beeld, door zandkunstenares Rosa van der Vijver. Een indrukwekkend geheel, waarin centraal stond dat God ‘voorbijging’  (Pesach) aan de deuren met het bloed van het lam, de tocht door het zand in de woestijn, en Gods vergeving voor onze zonden door het bloed van Het Lam. Zand erover!? Ja, we zijn vergeven, maar Hij roept ons ook op om te bouwen aan Gods Koninkrijk. We mogen op weg gaan, iedere dag, en iets van Zijn Licht laten zien in deze wereld, die dat zo hard nodig heeft.

Laat het Licht zien, is het thema van Unie-ABC. Jezus’ opstanding mogen we ook laten zien door zelf op te staan, tegen onrecht, tegen oorlog, tegen verdrukking en voor onze medemens in nood, en in het klein, voor onze buren, onze straat, gezin, familie. ‘Wat je gedaan hebt voor de minste van mijn broeders, heb je voor mij gedaan’, zegt Jezus. Laten we zó het licht laten zien en ook een ander vergeven. Zand erover!

Ingrid de Vries is financieel medewerker bij Unie-ABC. 

“Ik denk niet dat ik geroepen ben.” Een veelgehoorde zin als het over zending gaat. Soms uitgesproken met opluchting. Soms met twijfel. Maar bijna altijd met dezelfde onderliggende gedachte: roeping is voor een klein groepje mensen. Voor de enkeling. Voor degenen die ‘zeker weten’ dat God hen zendt.

En dus concluderen veel anderen: dat ben ik niet.

In de gesprekken die we voeren bij CAMA Zending, merken we hoe vaak roeping wordt gezien als iets uitzonderlijks. Iets dat je moet ‘hebben’. Een duidelijk moment. Een stem. Een richting die zo helder is dat je er niet omheen kunt. En als dat er niet is, dan lijkt het alsof het onderwerp daarmee is afgesloten.

Toch laat de Bijbel een ander beeld zien. Roeping begint met een Persoon. Niet met de vraag waar je heen moet, maar met de uitnodiging van Jezus: volg Mij. Dat is geen opdracht voor een select groepje, maar de basis van het christelijk leven. Iedere christen wordt geroepen om te leven met Hem, op Hem te lijken en deel te zijn van wat God in deze wereld doet.

Vanuit die relatie ontstaat pas de volgende vraag: hoe krijgt dat vorm in mijn leven?

Voor de één betekent dat inderdaad gaan. Voor de ander blijven. Voor sommigen is het zichtbaar en radicaal, voor anderen meer verborgen. Maar de kern is dezelfde: beschikbaar zijn voor God, waar je ook bent.

En juist daar zit vaak de spanning.

We willen graag duidelijkheid voordat we stappen zetten. Zekerheid voordat we ons beschikbaar stellen. Maar roeping werkt meestal anders. Niet alles wordt vooraf zichtbaar. Het groeit onderweg. In gehoorzaamheid. In kleine stappen. In het luisteren naar Gods stem, vaak midden in het gewone leven.

Misschien is dat ook waarom zoveel mensen hierin vastlopen. Omdat we wachten op iets dat pas komt als we al in beweging zijn.
De vraag is dus niet alleen: ben ik geroepen? De vraag is misschien eerder: ben ik beschikbaar?

In ons nieuwe e-book “Ben ik geroepen?” nemen we je mee in deze zoektocht. Niet met snelle antwoorden, maar met Bijbelse lijnen, eerlijke verhalen en praktische handvatten. Het helpt je om anders naar roeping te kijken. Niet als iets vaags of uitzonderlijks, maar als iets wat begint in het volgen van Jezus en dat zichtbaar wordt in het dagelijks leven.

Of je nu denkt dat zending ver van je af staat, of juist merkt dat de vraag blijft terugkomen. Het is de moeite waard om deze zoektocht serieus te nemen. Misschien ontdek je zo dat roeping dichterbij is dan je dacht.

Hans Borghuis is spreker en voorganger en gaat voor in veel kerken in binnen- en buitenland. Daarnaast begeleidt hij gemeenten en spreekt ook veel in jeugd- en jongerendiensten. 

*Het e-book “Ben ik geroepen” kun je gratis downloaden via: https://www.camazending.nl/aanvraag-e-book

Van kerkzijn voor mensen naar kerkzijn met mensen in 3 stappen

‘Mensen doen vaak een beroep op je hart en je eerste neiging is om mensen te gaan redden.’ Dat vertelt Corline Schouten vanuit haar ervaring met de buurtkerk in Hart voor Breda-Noord. Deze blog gaat over de beweging van kerkzijn voor mensen naar kerkzijn met mensen. Wat kunnen we leren van diverse ervaringen in het land?

Voor, met, in, door de wereld?

De Evangelische Baptistengemeente Het Baken in Eindhoven is al een paar jaar bezig om de relatie met hun omgeving te verkennen. Eerst door ervaringen met een missionaire groep ‘Mozaïek’ in de buurt. Gaandeweg breder met de gemeente. Ze gingen in dat proces samen in gesprek over hoe ze de relatie zien met hun omgeving. Op een gemeenteavond deden ze een oefening. Er werden vier plekken gemaakt voor hoe je als gelovige en als kerk de relatie met de wereld om je heen kunt zien: voor de wereld, met de wereld, in de wereld en door de wereld. Voorganger Jaco Oversluizen vertelt: ‘Op de plek voor de wereld stond niemand. Kennelijk past het bij ons DNA om kerk te zijn met de wereld, in de wereld en door de wereld heen.’

Het Baken in gesprek over "Wakker in Gods Wereld". 

Hoe kijk ik?

In het boek Wakker in Gods wereld: kerkzijn in de 21^e eeuw stellen we de vraag: hoe kijk ik naar mijzelf en hoe kijk ik naar de wereld?

Onbewust kunnen we naar de wereld kijken door de bril van Genesis 3 (de zondeval). De wereld is verloren. We zien dan vooral problemen in de wereld. De kerk komt zo in de rol van helper en de ander in de rol van hulpbehoevende: de kerk voor mensen.

Wanneer we beginnen bij Genesis 1 (de schepping) kunnen we zien dat de wereld allereerst een geschenk van God is. Ik ben een geschenk en de ander is een geschenk: de kerk met mensen. Samen delen wij de wereld als geschenk en voelen wij ook de gebrokenheid door zonde en lijden. Deze beweging is diep verbonden met de weg van Jezus: Gods zoon die mens werd om zijn leven met ons te delen.

Op allerlei plekken komt er bij kerken en pioniersplekken een leerproces op gang om kerk te zijn met mensen. Welke drie stappen zien we in dit proces? Wat leren we in dit proces over onze weg van geloof?

1. Het gesprek aangaan

In het Baken ging de raad en de gemeente het avontuur aan om niet precies te weten hoe kerk te zijn op hun eigen plek. En om te leren door het gesprek aan te gaan met mensen in de omgeving. De voorzitter van de buurtvereniging werd uitgenodigd om hen tijdens een heidag rond te leiden door de wijk: ‘Wil je ons meenemen in de wijk om door jouw blik te kijken?’ Zo kwam de buurt tot leven. Op een gemeenteavond werd deze zelfde persoon uitgenodigd om te vertellen over de omgeving, samen met de gebiedscoördinatrice van de gemeente Eindhoven. Zij zeiden: ‘We zijn blij dat jullie er zijn.’ Dit onder andere door de plek van ontmoeting bij het wekelijkse ‘Baken in de buurt’ met een bakkie en een lunch en ‘Van boerenkool tot Bulgur’. En: ‘Jullie zijn een goed bewaard geheim’. Hierdoor groeide de gezamenlijke visie om het kerkgebouw te verbouwen en opener te maken naar de omgeving.

Er kwamen ook vragen op en verdere gesprekken. Sommige gemeenteleden beseften dat hun betrokkenheid niet ligt bij de omgeving van het kerkgebouw, maar in hun eigen omgeving. Bovendien is de agenda vaak al best vol. Bijvoorbeeld in Son zijn gemeenteleden samen met mensen uit andere kerken betrokken bij hun dorp (zonder kerk!).

"Baken in de Buurt"

2. Vertrouwen en verantwoordelijkheid geven

In de wijk Hoge Vucht in Breda-Noord woont Corline Schouten met haar man en gezin. Ze zijn daar samen met anderen actief met een buurtkerk, mede vanuit de CGK Mattheüskerk. Mensen eigenaarschap en verantwoordelijkheid geven, gaat niet vanzelf, merkten zij. ‘Mijn neiging was om mensen te gaan redden. Terwijl je jezelf daarmee op de plek zet die alleen God kan invullen. Je kunt helemaal niet iedereen redden. En je spreekt ook uit: Ik denk ook dat jij het niet kunt.’

De buurtmaaltijd werd jarenlang bereid door één of twee personen. Dat was heel belastend. Iedereen ging zitten om bediend te worden. Het idee kwam op: wat nou als we iedereen uitnodigen eten mee te nemen en dat te delen? ‘Het is nu superleuk, er is altijd genoeg!’ Mensen voelen de vrijheid om te koken en ook om te genieten zonder iets mee te brengen.

Dit vraagt wel ‘op je handen zitten’ voelt Corline. Het leukste vindt zij als nieuwe mensen na twee keer zeggen: ‘Dit is ook mijn keuken. Ik voel me hier helemaal thuis!’ Corline: ‘Dat lichtje dat je dan ziet in iemands ogen. Ik hoor erbij. Soms zeggen mensen: ‘Dit is de enige plek waar ik dit ervaar.’’ Corline ziet in deze ervaring iets van God terug. ‘Er was een moment dat ik me realiseerde: God heeft ieder mens gemaakt. God is de Schepper van de wereld. Dat werkt in alles door. Het is niet mijn kerk en mijn maaltijd en mijn God. Het is van ons. We mogen ruimte creëren waarin dat kan ontstaan.’ De plek die ieder heeft en het samenzijn is goed nieuws dat wijst naar Gods koninkrijk.

Samen koken; met Yvonne, Oeds en Bep. 

3. Wees vrijmoedig jezelf

Raadslid Anneclair Griffioen van Het Baken was geraakt door de woorden van de voorzitter van de buurtvereniging: ‘Door de grotere openheid van het gebouw kunnen we jullie nu zien en jullie zijn best leuke mensen. Blijf trouw doen wat Het Baken al doet. Wees vooral een leuke buur en doe mee met al bestaande activiteiten.’ De avond met de twee gasten bracht nog een onverwachte uitnodiging. De boodschap van de twee was: ‘Jullie zijn een kerk, dus wees jezelf, met jullie aandacht voor geloof en zingeving.’  

Dit vraagt een verder zoekproces als gemeente. Het geloofsgesprek aangaan voelt best spannend. Er lijkt behoefte te zijn aan nieuwe vrijheid in de ontmoeting met de ander. Missie is dan geen eenrichtingsverkeer, maar een uitwisseling van gaven, een uitwisseling van wat we hebben ontdekt over het leven. In die uitwisseling komt ook het delen van geloof en van het goede nieuws van Jezus tot zijn recht. Zeker nu voor veel (jonge) mensen de verhalen uit de Bijbel helemaal onbekend zijn. Wanneer we het leven delen met mensen komt er ruimte voor open en eerlijk gesprek. Als gelovige hoeven we niet alle antwoorden te hebben. We kunnen delen van de hoop die in ons leeft.

Lichtjes

Kerkzijn met mensen in onze wijk heb ik zelf regelmatig spannend gevonden. Tegelijk heeft God ons vaak verrast. Kerkzijn met mensen is even achterover leunen en genieten van wederkerigheid. Kerkzijn met mensen is samen onze gebrokenheid delen. We kunnen als mensen niet alles oplossen. We kunnen wel samen het leven ontvangen als een geschenk. Dan zijn daar van die momenten dat je lichtjes krijgt in je ogen. 

→ Wil je luisteren naar het verhaal van Corline? Beluister dan hier de podcast (10 min.).

→ De wakkerscan doen als gemeente om in gesprek te raken? Ga dan naar https://wakkeringodswereld.nl/. Je vindt daar ook meer info. Nu ook beschikbaar: De kleine wakker in Gods wereld: samen leren kerk-zijn.

Oeds Blok is coördinator pionieren & gemeentestichting voor Unie-ABC en docent Pionierend Leiderschap bij het Baptisten Seminarium en begeleidt leiders vanuit het Instituut voor Undefended Leadership, onder wie veel predikanten.

Bij de koffie hadden onze zoon Jeroen en ik het over het maken van de kleur purper. “De slakken werden uit zee gehaald,” vertelt Jeroen mij, en ik hoor hoe uit duizenden schelpen uiteindelijk dat ene beetje purper ontstond. Voor een druppel purperverf waren soms wel tienduizend zeldzame zeeslakken nodig. Het ging om kleine mediterrane zeeslakken uit de murex-familie. In hun lichaam zat een minuscuul kliertje met een kleurloze vloeistof. De slakken werden verzameld, de schelpen vermorzeld en het klierzakje werd eruit gehaald. De vloeistof werd vervolgens gefermenteerd en in de zon gelegd. Door lucht en licht veranderde de kleur langzaam van geel naar groen en uiteindelijk naar het diepe purper dat zo kostbaar was. Uit dat intensieve proces ontstond de koninklijke kleur purper.

Wie purper kon dragen, behoorde tot de elite der elite. Ik hang inmiddels aan Jeroens lippen, een blog borrelt op. Purper. De naam klinkt al mooi, het rolt de tong, heeft een sterke warme klank en draagt iets mysterieus. Visueel is het ook een van de mooiste kleuren op aarde. De kleur ligt tussen blauw en rood. In oude symbolische uitleg werd dat gezien als meer dan toeval. We zien in de kleur purper de twee naturen van Christus. Blauw verwijst naar het hemelse, naar de goddelijke oorsprong. Rood verwijst naar de aarde, naar bloed en menselijke kwetsbaarheid. Johannes schrijft dat het Woord vlees is geworden en onder ons heeft gewoond. Christus is dus waarachtig God en waarachtig mens. Hemel en aarde komen samen in één persoon. Twee kleuren worden één. Misschien is het daarom zo opvallend, maar ook zo logisch, dat juist de kleur purper verschijnt in het lijdensverhaal. Marcus schrijft over Jezus’ lijdensweg en vertelt hoe soldaten Hem een purperen mantel omhangen. Voor de soldaten is het spot, maar soms zegt een daad meer dan degene die hem verricht beseft.

De soldaten denken dat zij een spotkoning aankleden, maar in werkelijkheid bekleden zij de ware Koning en zo draagt Jezus over zijn gefolterde lichaam een purperen mantel. Hij is al Koning der koningen, maar zijn koningschap is nog niet openbaar geworden. De volbrenging moet nog komen en juist op dat moment, vlak vóór die volbrenging, verschijnt het purper en wordt Hij ermee bekleed. Niet als teken van macht, maar als teken van een koningschap dat zich openbaart in liefde.

Jaren later lees je over Lydia, de carrièrevrouw uit Turkije. Purper werd alleen gedragen door koningen, machthebbers en de hoogste elite, want alleen zij konden zich zulke stoffen veroorloven. Lydia begaf zich als verkoopster van purper tussen de invloedrijksten der aarde. Ondanks haar succes als zakenvrouw zien we haar op een heel andere plek in de Bijbel. Niet tussen de elite, maar eenvoudig aan een rivier waar vrouwen samenkomen om te bidden. Lydia zoekt God maar kan Hem nog niet goed vinden.

Paulus heeft gehoord dat vrouwen bij de rivier samenkomen om te bidden en gaat naar hen toe. Lydia zit daar in nederigheid tussen de andere gewone volkse vrouwen en luistert. Wanneer zij Paulus hoort spreken over Jezus opent God haar geloofshart. Haar hart wordt geopend en zij laat zich dopen en anderen volgen haar in de doop.

De vrouw die purper verkocht aan de machtigen van deze wereld opent vervolgens haar eigen huis voor het evangelie van een andere Koning. Het huis van een purperhandelaar wordt een plaats van gastvrijheid en zo ontstaat er een van de eerste christelijke gemeente. De purperhandelaar zoekt God aan een rivier en haar hart wordt geopend, de Zoon van God wordt bespot met purper en Zijn koningschap wordt zichtbaar. Zo blijkt soms dat wat mensen bedoelen als spot in Gods handen een openbaring wordt van de Koning die er al was maar die de wereld eerst nog moest leren herkennen.

God ziet de nederigen van hart, niet wat het lijkt maar wat het werkelijk is. Hij is de waarheid en nodigt ons uit de waarheid en liefde te dragen en ons te hullen in Zijn bescherming. Hij is met je, ook wanneer je het zelf even niet ziet. Bij Hem mogen we schuilen. Wie onder Zijn purperen mantel schuiling vindt, begeeft zich bij de Allerhoogste.

 Ruth Kruijshoop is bestuurslid bij Unie-ABC