Wat doet een docent van het Baptisten Seminarium zoal? Meestal bestaan mijn weken uit lesgeven, lesvoorbereiding, nakijken, studentbegeleiding, teamvergaderingen, en nog allerlei andere mooie dingen. Kortom: nooit saai, maar meestal ook redelijk voorspelbaar. Maar soms krijg je een bijzondere uitnodiging. Zo werd ik twee jaar geleden, toen ik nog voor het Schotse Baptistenseminarium werkte, uitgenodigd om in 2026 de Whitley Lectures te verzorgen. Je bereidt dan een lezing voor die je presenteert op de verschillende Baptisten Seminaria in het Verenigd Koninkrijk. Een soort korte theologische tour dus, maar zonder poespas, en netjes op reis met het OV.

Deze week is het dan zover. Ik ga op bezoek bij de Baptisten Seminaria van de Universiteit van Oxford, Bristol, en Cardiff (Wales). Op maandagavond kom ik aan in Oxford waar ik een mooie (uiteraard wat oude) kamer toebedeeld krijg op de campus van Regents Park College. Ik ben blij verbaasd om te ontdekken dat mijn kamer zich pal naast “The Eagle and Child” bevindt, de pub waar C.S. Lewis en J.R.R. Tolkien wekelijks afspraken. Toch een iets andere omgeving dan ons Baptist House in Amsterdam-West.  

in Regents Park College, Oxford

Dinsdag is de dag dat naast de “gewone” studenten ook alle toekomstige voorgangers op de campus zijn. We beginnen ‘s ochtends met gebed en koffie, ’s middags, na de lunch, vieren we samen avondmaal, en ’s avonds volgt er weer een dienst waar ik een korte preek geef in het kader van de 40-dagen tijd. De dag wordt zo omgeven met gebed, viering en aanbidding—bijzonder om te ervaren. De Whitley lezing wordt goed ontvangen door een gevarieerd en uiteraard kritisch publiek. Het voelt speciaal om op zo’n historische plek les te geven. Je weet je omringd door eeuwen van theologie en geschiedenis.

Als nuchtere Nederlander ben ik wel verbaasd door het “black-tie dinner” dat ’s avonds volgt. Iedereen zit in hun netste kleren aan tafel. De setting is ineens heel formeel. Zo moeten de studenten achter hun stoel blijven staan totdat de rector met de hamer op tafel heeft geslagen en een gebed heeft uitgesproken. Het eten eindigt met hetzelfde ritueel: zodra de rector de hamer slaat moet iedereen opstaan waarna een kort dankgebed volgt en het eten voorbij is. Op dat soort momenten ben ik dankbaar voor ons nuchtere Seminarium waar we al blij zijn met een incidentele Turkse pizza van Burcu en gewoon zelf de boel opruimen. Het kan verkeren.

Op woensdag is het tijd voor Bristol. Het Baptisten Seminarium daar is het oudste ter wereld en gaat terug tot 1679. Opnieuw wordt ik warm ontvangen door een attent stafteam. Ik mag weer iets proeven van de gemeenschappelijke vieringen. We houden ’s middags een korte dienst waarin een student die net een beroep heeft aangenomen wordt geïnterviewd. We bidden in groepjes voor hem en zijn vrouw. Het is een flinke stap van een grote stad als Bristol naar een kleine plattelandsgemeente. De medestudenten spreken hun steun uit. Na de dienst geef ik mijn lezing waarna ik door een van de stafleden uit eten wordt genomen bij een heerlijk Italiaans restaurant. Bristol voelt al met al wat minder formeel aan dan Oxford. Het is een warme plek waar door de eeuwen heen veel bekwame voorgangers zijn opgeleid.

Deel van het Staffteam, Bristol

 De laatste stop op deze reis is Cardiff Baptist College. Net als wij zitten ook zij in hetzelfde gebouw als de landelijke Unie. Ook hier wordt ik enthousiast ontvangen. De studie wordt hier tweetalig aangeboden, in het Engels en Welsh. Ik geniet van een prachtig Welsh gebed voordat mijn lezing begint. Het publiek bestaat deze dag uit een mix van jonge studenten en gepensioneerde voorgangers. Na een heerlijke lunch praten we ’s middags in een workshop verder door over mijn lezing. We hebben het over hoe we als kerken de bediening van verzoening (2 Kor 5:18) een centrale rol kunnen laten spelen in onze plaatselijke bediening. Ik geniet van de diepe gesprekken en de warme sfeer. Opnieuw een Seminarium dat veel lijkt op dat van ons.

Met Craig Gardiner; Cardiff Baptist College

Ik kom donderdagavond moe thuis na een paar intensieve dagen. Maar wat mooi om iets te proeven van hoe onze broers en zussen in Engeland en Wales hun theologische opleidingen vormgeven. Op alle drie de Seminaria gaat theologie hand in hand met gebed en gemeenschapsvorming. Bovendien staat theologie niet op zichzelf, maar wordt de studie bedreven om de gemeente te dienen. Deze visie delen we als Baptisten Seminarium in Amsterdam. Al met al was het een inspirerende week. Nu weer aan de slag met de gewone werkzaamheden.

Paulus de Jong is docent aan het Baptistenseminarium. Daarnaast is hij als docent Bijbelwetenschappen verbonden aan de theologieopleiding aan de Hogeschool Windesheim. 

*Voor wie benieuwd is naar mijn lezing over Verhalen over Verzoening in de Evangeliën, hij is hier te bestellen.