Een grote groep mensen trekt richting een klein Fries dorp aan de rand van het IJsselmeer. De meesten van hen zijn in het zwart gekleed. De zon schittert op het water, een lijnbus rijdt voorbij alsof er niets is veranderd deze week. Ze passeren een boerderij waar twee Friese paarden tot stilstand komen om de stoet in zich op te nemen. Er wordt weinig tot niet gesproken – een rustpunt in een hectische week.

De pater familias gaat voorop, maar hij loopt niet. Zijn broers en zonen lopen naast de lijkbaar, zo nu en dan hun hand leggend op de kist waarin heit rust. De diepe rouw steekt af tegen de uitbundig schijnende zon. Ogen worden toegeknepen. In het dorp wurmen de mensen zich, inmiddels twee aan twee, door de nauwe straatjes. Een grote kerk doemt op, de toren wijst naar boven. Mensen die met de auto gekomen zijn, voegen zich bij de stoet, onderweg naar het open graf. De kerkklokken klinken – niet zoals soms gebruikelijk is om dode geesten weg te jagen, maar om de rest van het dorp te laten weten dat er zojuist een familie vaderloos is geworden en een vrouw in de kracht van haar leven weduwe.

In het stoffige Naïn in Israël wordt een dode naar buiten gedragen. Zo’n acht uur lopen van waar Jezus woonde, wordt er niet in stilte herdacht, maar wordt er luid gehuild. De zoon van een weduwe was zojuist de weg van deze aarde gegaan en volgens goed gebruik werd hij binnen een dag begraven. Na een dag lopen is Jezus de juiste Man op de juiste plaats. De enige Zoon van God ontmoet de enige zoon van de weduwe; de Man van smarten ontmoet een vrouw vol verdriet. Het is ook een ontmoeting tussen aartsvijanden: Jezus kijkt de dood recht in de ogen; de laatste vijand, die op het punt staat zijn meerdere te moeten erkennen.

Over Jezus staat geschreven dat Hij met innerlijke ontferming bewogen wordt. ‘En toen de Heere haar zag, was Hij innerlijk met ontferming bewogen over haar, en zei Hij tegen haar: Huil niet’ (Luc. 7:13).

Letterlijk staat er dat zijn ingewanden zich omdraaien bij het zien van de tranen, het verdriet, de wanhoop van de weduwe en haar gevolg.

In Naïn gebeurt een wonder dat in Friesland uitbleef. Jezus spreekt tot de dode jongeman en roept hem op om te gaan staan. Hij staat op, begint te praten en Jezus geeft hem terug aan zijn moeder. De menigte is in rep en roer en zegt: ‘God heeft naar Zijn volk omgezien.’

Een prachtige geschiedenis. Maar, laten we eerlijk zijn: als we willen doen als Jezus is dit niet het eerste wat bij ons opkomt om te doen. Ik heb ook nog nooit zien gebeuren dat een dode opstaat, zich uitrekt en naar buiten loopt. Hoe kunnen we dan wel als Jezus zijn als we onderdeel worden van die lange stoet, we ons door nauwe straatjes wurmen en het verdriet als een dikke mist in de lucht hangt?

We kunnen met innerlijke ontferming bewogen worden. Wanneer iemand rouwt over verlies van iets of iemand. Wanneer het licht in iemand gedoofd is, wanneer iemands onbevangenheid hem of haar is afgenomen. Wanneer het lachen in de keel wordt gesmoord of wanneer tranen hardhandig worden teruggeduwd.

Jezus bezat bij uitstek de vaardigheid om zich in te leven in mensen en situaties; Hij was de empathie in eigen persoon. Dus kijk om je heen. Loop langs de stoet van mensen die gebroken en mank door het leven gaan, kijk hen in de ogen. Laat het je raken en doe wat je kunt. Kom langszij, droog tranen, doe als Jezus.

Er ligt verse sneeuw op het dichtgegooide graf. De bloemen verliezen al iets van hun kleur. De stoet is allang verdwenen, maar Jezus niet. Hij blijft troosten wanneer de rouw de komende jaren op verschillende manieren de kop opsteekt. Zo is Hij nu eenmaal: Hij is het leven zelf, Hij leeft zich in. Hij kan niet anders.

Kees Postma, o.a. voorganger van Vrije Baptistengemeente Burgum, verzorgde onlangs een workshop tijdens ons Missieweekend. We mochten bovenstaand verhaal overnemen uit zijn nieuwe boek 'Doen als Jezus - de Man die alles veranderde'. Daarin roept Kees ons op om in het kleine en het grote Jezus praktisch na te volgen. Het boek en de bijbehorende cursus zijn verkrijgbaar op www.keespostma.com.