Ik heb Jezus gezien – dat wilde ik eigenlijk boven deze blog zetten. Maar dat zou lijken op zo’n sensationele clickbait-kop, waarvan je altijd teleurgesteld moet concluderen dat je met een valse belofte naar het artikel bent gelokt. En toch: ik heb Jezus gezien tijdens het Missieweekend dat we als geloofsgemeenschap begin deze maand mochten beleven. In de getuigenissen van de verschillende sprekers, pioniers, evangelisten die vertelden over hun werk en missie. En het heeft me zo bemoedigd dat ik me afvraag waarom we elkaar niet vaker vertellen over waar we God aan het werk zien in deze wereld.

Het weekend ging natuurlijk allereerst over getuigen naar de mensen die het Evangelie nog niet kennen. Maar wat ik zelf onder meer meenam was hoe bemoedigend het getuigen onder elkaar kan zijn. Dat God echt heel bijzondere dingen doet in de bediening van missionaire mensen, en in de levens van degenen om hen heen voor wie ze trouw bidden.

‘Laat maar, God’

Om te kunnen getuigen van Gods grote daden, moeten we natuurlijk allereerst oog hebben voor wat Hij doet. Bijvoorbeeld in gebeden die worden verhoord. Ik zag een keer een cartoon over een drenkeling die een schietgebedje opzond – ‘Heer, help mij, ik verdrink!’ – maar toen een voorbijganger een reddingsboei naar hem gooide, zijn gebed weer introk: ‘Laat maar, God, het is al niet meer nodig’. Iets om op te letten: dat we Gods hulp niet over het hoofd zien, of het nu in ons persoonlijk leven is, of in onze gemeente of woonomgeving.

In ieder geval: in het leven als christen te midden van een wereld die God niet kent, hebben we zeker Gods hulp nodig om door ons getuigen heen mensen te óvertuigen. In die zin zijn we als christen allemaal missionair bezig, en niet alleen onze broeders en zusters die ver weg of dichtbij heel actief bezig zijn met pionieren, evangeliseren, gemeentestichten of hoe je het ook wilt noemen. (Wij zíjn immers het zout en het licht, al dan niet effectief.)

Bemoediging uit Maastricht

Ik was tijdens de Missiedagen bijzonder onder de indruk van de getuigenissen van Stefan en Lisa Schenkel. Zijn zijn negen jaar geleden met hun gezin in een achterstandswijk in Maastricht gaan wonen om daar met een kleine community Gods licht te verspreiden. Ze organiseren sport- en buitenactiviteiten en nodigen mensen uit voor de maaltijd, houden vieringen en lezen met individuele buren de Bijbel. Hun doel is om mensen dichter bij Jezus te brengen. Daarbij is hun uitgangspunt, zo legden ze uit: ‘Welke mensen zijn er in mijn leven, wie heeft God mij in die zin gegeven? Dan ga ik daarvoor bidden.’ Ook brachten ze in kaart op welke afstand deze mensen van Jezus staan: voor de mensen die nog erg ver weg staan begint het met contact maken, gezelligheid; voor wie al wat dichterbij is, kan de Alpha-cursus of een échte kerstboodschap een volgende stap zijn.

En het werkt (of liever gezegd: God werkt), vertelden ze met allerlei voorbeelden: moslima’s die lange tijd vaste gast waren bij de gezellige bijeenkomsten, gingen na vijf jaar de viering bezoeken. (Vijf jaar, dus geen ‘quick fix’.) Met sommigen van hen leest Lisa één op één de Bijbel in Gewone Taal, waarna ze samen nadenken over welke betekenis het gedeelte voor het leven zou kunnen hebben. Een Koerdische vrouw vertelde in dat kader dat zij jarenlang dromen heeft gehad, die zij nu herkent in de Bijbelverhalen die ze leest. Een man die met angsten worstelt en nergens heen durft, komt nu regelmatig bij het gezin eten en Bijbellezen. Een motto van het echtpaar: ‘Jezus, wij weten niet hoe we dit aan moeten pakken, U moet het maar doen, U moet het maar oplossen’. En dan gebeuren er mooie dingen. Zoals mensen die uit een Bijbellezing een specifieke, relevante boodschap voor hun leven ontdekken, zelfs als dat gedeelte daar ogenschijnlijk niet eens over gaat. Of de dochter van het echtpaar die op school buiten de groep stond, maar jaren voor haar klasgenoten heeft gebeden, en die aan het eind van haar schooltijd een appje krijgt van een van hen die online geraakt is door het verhaal van Jezus en nu, net als zij, christen is geworden.

Geen snelle succesverhalen

Let op, dit zijn geen snelle en massale succesverhalen. Stefan en Lisa en hun mede-kernteamleden zijn al vele jaren aan het zaaien en de oogst komt misschien maar langzaam op. Maar ze bidden, leven dicht bij Jezus, verwachten het van Hem en mogen af en toe een vruchtje zien. En die zien ze dan ook, omdat ze hun ogen ervoor open hebben. Én ze vertellen er vrijmoedig over, zodat ook anderen geraakt en geïnspireerd mogen worden. Mij heeft het echt aangemoedigd om trouw voor mensen te bidden en om dingen die moeilijk zijn, net als zij, gewoon aan Jezus toe te vertrouwen en het van Hem te verwachten. En ik vertel hun getuigenis hier weer verder, in de hoop dat anderen, net als ik, erdoor worden opgeladen.

Gerdien Karssen is communicatiemedewerker bij Unie-ABC