Als er iets goeds uit het coronatijdperk is blijven hangen, dan is het mijn gewoonte om vier keer per week de dag te beginnen met hardlopen. Dat begon ooit vanuit een verlangen om meer te doen met de drie B’s in mijn leven: Bewegen, Bidden en Bijbellezen. Maar dan wel in die volgorde – anders start ik niet op. En zo ren ik, vijf jaar later, nog steeds in de ochtendschemer mijn rondjes door de wijk. Na een paar kilometer in de benen kan ik me beter concentreren op bidden en bijbellezen. Eigenlijk word ik dus pas wakker tijdens het rennen. Daar kleven ook nadelen aan, ontdekte ik vorige week.
Al vier jaar volg ik hetzelfde rondje. Na twee kilometer kom ik langs een boom die elk jaar in zijn groeispurt een paar stoeptegels wat verder omhoog drukt. Meestal stap ik er moeiteloos overheen. Tot vorige week. Verzonken in gedachten maakte ik een flinke schuiver en liet ik dankzij mijn korte broek een royale portie DNA achter op de stoep. Stom: Ik wéét dat die tegels daar liggen. En toch gaf ik de schuld aan de boom, aan de gebrekkige verlichting en uiteraard aan de gemeente. Aan mij zou het niet liggen!
Dus lag er, nog voor het ochtendgloren, een melding bij de gemeente Ede. Inclusief foto’s van de opstaande tegels én mijn bebloede knie. Want stel je voor dat een omaatje hier onderuit gaat! Een paar uur later strompel ik de supermarkt binnen voor wat boodschappen. Daar ontmoet ik een oudere zuster uit de gemeente. “Wat loop je raar!” zegt ze. Na mijn uitleg vertelt ze over een dame die na een val haar heup brak en nooit meer hersteld is. Met enige trots voel ik dat ik mijn burgerplicht heb gedaan!
Vier dagen later(!) is de stoep alweer strak gelegd én zelfs de boom is behouden voor zijn volgende tackle.
In voorbereidingen op de verkiezingen buitelen de partijprogramma’s weer over elkaar heen met beloften om Nederland “uit het slop”, “van het slot” en “uit de sloot” te trekken. Natuurlijk, de uitdagingen zijn groot en vragen om leiderschap dat visie, verbinding en eenheid weet te brengen. Maar zolang in dit land een stoep sneller wordt hersteld dan mijn knie, constateer ik dat er ook ontzettend veel gewoon wél goed geregeld is.
Ik ontdekte iets in mijzelf vorige week, dat ik niet anders dan klein en kinderachtig kan noemen: mijn neiging om mijn eigen foutjes te projecteren op anderen. Het ligt natuurlijk aan de boom. Aan de tegels. Aan de verlichting. Aan de gemeente. En eerlijk: hebben we dat niet allemaal? Dat we onze eigen schrammen en gekrenkte ego’s liever projecteren op een politieke partij, op links of rechts, of op een groep mensen – wokies, wappies, asielzoekers, noem maar op?
Laat ik bij mezelf blijven. Blijkbaar moet ik soms eerst flink onderuitgaan om geconfronteerd te worden met mijn kleinzielige kant. De balk in mijn eigen oog blijkt genadeloos scherp naar buiten te steken. Dat ik in een land leef waar de overheid zelfs die balk nog even gladstrijkt, leer ik maar ontvangen als pure genade.
Marijn Vlasblom is docent aan het Seminarium en betrokken bij de Millenial Challenge.